Κάθεσαι και βλέπεις αδιάφορα τηλεόραση και δεν υποπτεύεσαι πως ένα μεγάλο κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα εσένα σ’ αυτήν την τρίτη σκηνή της πρώτης πράξης. Κάθε βαριεστημένο σου δευτερόλεπτο επιτείνει την αγωνία, κάθε στριγκλιά τής συσκευής φορτίζει κι άλλο τις παλλόμενες καρδιές, ο υποβολέας σού υπαγορεύει την σιωπή κι ήδη έχει αρχίσει να ξεδιπλώνεται βαριά η αυλαία…